Cemal Süreya – İp

odada
neydi onlar, açmalık belki;
camekanda neft, güherçile,
belki de rum ateşi.

yanıbaşımızda
bir su akardı eli serçeli,
sepetler tıklım tıklım havlu, bez;
öpüşlerle yeniden çizerdim seni.

üstümüzde
uzayıp giden çamaşır ipini
kimi ben görürdüm, kimi sen;
o ipti işte aşkın yazı dili.

dünyada
bakışımlıydı, çocuktu bedenlerimiz;
ezilir ezilirdi aralarında
yağmurkuşugillerden biri.